چنانچه معلوم است اصلاً حکمت زناشویی و این همه تشریفات و وظایفی که شارع مقدس در امر ازدواج مقرر فرموده روی اصل اولاد است که نسل بشر سالم و لایق کمالات و ترقیات شایسته و تربیت نیکو گردد.



و از وقت انعقاد نطفه تا وقتی که اولاد بالغ و رشید گردد در هر وقتی شارع مقدس دستوراتی فرموده و حقوقی برای اولاد مقرر نموده و چون حالت روحیه و جسمیه پدر و مادر در حین انعقاد نطفه بسیار مؤثر در روح و جسم اولاد است، این است که از موقع انعقاد نطفه تا وقت وضع حمل یک سلسله دستوراتی دارد که بایستی کاملا مراعات شود، مثل اینکه در حال حیض و ناپاکی زن نطفه بسته نشود و از زنا، اولاد به عمل نیاید، بلکه در آن حال مرد نظر به زن اجنبیه نداشته باشد و در حال اضطراب و پریشانی‌خاطر نطفه بسته نشود و شکم آنها به مشروبات الکلی آلوده نباشد و از غذای حرام و شبهه‌ناک تغذیه نکرده باشند و حین مقاربت بسم الله بگوید.
پدر و مادری که عمر خود را با لهو و لعب و فساد اخلاق و الکل و باقی مشروبات می‌گذرانند و پروایی از غذای حلال و حرام ندارند اخلاق آنها در طفل تأثیر کلی دارد زیرا که روحیه طفل بسیار مناسب روحیه پدر و مادر است و در زمان حمل بایستی بسیار مراعات زن بشود که غذای حرام نخورد و مضطرب و پریشان خاطر و عصبانی نشود و نیز افکار و خیالات وی فاسد نباشد، بلکه در ایام حمل همیشه او را شاد و امیدوار نگاه دارند و نگذارند مکدر و مغموم و دل شکسته گردد و در منظر زیبای طبیعی نظر کند و با اشخاصی که دوست دارد تکلم نماید و چنانچه در بعض اخبار رسیده سیب و انار بسیار خورد و نیز قدری «کُندُر» تناول نماید و از خوردن مأکولات بد بو مثل پیاز و سیر خودداری کند و غیر اینها از چیزهایی که در صحت و زیبایی و فضائل اخلاقی بچه بسیار تأثیر دارد و از تمام اینها مؤثرتر غذای پاک و حلال است.
بعضی گفته‌اند به تجربه معلوم شده که اگر مادر نمونه جمالی که میل و آرزو دارد بچه‌اش دارای آن باشد همیشه پیش چشم خود مجسم دارد بچه‌اش شبیه به همان می‌شود.
و پس از تولد نخستین وظیفه پدر و مادر این است که نام نیک بر وی نهند مثل نام انبیاء ‌و اوصیاء ‌و به شیر مادر، او را تغذیه نمایند زیرا که شیر مادر ملایم طبع بچه است و اگر مانعی پدید شد دایه‌ایی اختیار کنند که عاقله و فهمیده و از خانواده‌های نجیب و محترم باشد و میکروب سفلیس یا مرض دیگر در شیر وی نباشد و زن در ایام رضاع (شیردادن) از غذای حرام و شبهه‌ناک و نجس اجتناب نماید زیرا شیر در بچه جسماً و روحاً تأثیر کلی دارد.
و پس از آن که ایام رضاع به پایان رسید بر پدر و مادر لازم است که در تعلیم و تربیت بچه بکوشند، زیرا که ذهن بچه در ابتداء ‌مثل کاغذی ماند که در وی هیچ نقشی نباشد و قابل همه طور نقشی است.
ای بانوان شما موظف به امر بزرگی هستید زیرا که جای ترید نیست که کلاس اول تربیت بشر دامن مادر است، وقتی بشر پا در این عالم می‌گذارد چون لوح وجود او خالی است تربیت مادر و آنچه از قبل او به وی القاء می‌شود مثل نقشی که بر سنگ زده می‌شود همین‌طور در لوح سینه طفل نفوذ می‌کند و سعادت یا شقاوت در همان ابتداء‌ در وی تعبیه می‌شود.
بدیهی است که هر خُلق و ملکه‌ایی که در انسان رسوخ نماید؛ زائیده شده تکرار عمل است و عمل ابتداء به صورت ساده‌ایی به نظر می‌آید لکن اگر جلوگیری نشود کم‌کم به سبب تکرار در ذهن رسوخ می‌نماید و ملکه نفسانی می‌گردد وقتی بزرگ شد به فساد اخلاق گرفتار نخواهد شد.
خانم‌ها بایستی بدانند اگر اطفال خود را در کودکی به اخلاق خوب عادت ندهند مرتکب گناه بزرگی شده اند زیرا تربیت مادر بنحو معجزه‌آسایی در طفل تأثیر می نماید هر مردی که به قله کوه فضیلت و شرافت رسید در اثر تعلیم و تربیت اولیه او بود و در اثر فقدان تربیت نیکو اگر در بزرگی گناهی مرتکب شود مظلمه او بگردن مادر است که از ابتداء‌از وی جلوگیری نکرده است.
و باید دانست که چون طفل بیش از اشخاص بزرگ تحت تأثیر غیر، واقع می‌شود و از اعمال خوب یا بد و اخبار ناگوار در اعماق روح و قلب او بیشتر اثر می‌بخشد و او را دستخوش تأثیرات خود می‌سازد لهذا برای تربیت او هیچ چیز مؤثرتر از این نیست که خود مادر و پدر و اهل خانه دارای فضیلت اخلاقی و ایمان و تقوی باشند که عکس اعمال خوب و اخلاق پسندیده آنها در قلب بچه ثابت می‌گردد.
پس نخستین طریق تربیت طفل اعمال و افعال خود پدر و مادر است. پس از آن ممانعت نمودن او از حرکت زشت و کلمات ناهنجار ولی متأسفانه ما ایرانی‌ها طریق تربیت اطفال خود را به عکس فضیلت قرار می‌دهیم، ‌اول زمانی که طفل زبان باز می‌کند فحش و هرزگی یاد او می‌دهیم و پس از آن از بس به او دروغ می‌گوییم دروغگویی و قسم دروغ شعار او می‌شود و نیز از بس به بچه فحش می‌دهیم و وی را بی‌جا کتک می‌زنیم خیال می‌کند دروغگویی و فحاشی و کتک‌زنی کار خوبی است سرمشق می‌گیرد اینها هیچکدام طریق تربیت طفل نیست خودمان به دست خود بچه را بد بار می‌آوریم.
اگر ما مسلمانان به دستورات دین مقدس اسلام عمل می‌کردیم و خود را تربیت می‌نمودیم البته اطفال ما نیز تربیت خوب می‌پذیرفتند وقتی طفل دید که مادر و پدر فحش می‌دهند یا دروغ می‌گویند یا اعمال زشت دیگری انجام می‌دهند، ‌چگونه می‌توانند از اولاد ممانعت نمایند که او پیرامون چنین اعمالی نگردد؟‌
و بایست طفل را از همان کودکی اصول عقاید کلمات توحید را به وی بیاموزند و احکام شرعیه را به وی تلقین نمایند و اگر در وی خُلق بدی دیده شود با کمال جدیت او را باز دارند که در وی رسوخ ننماید و ملکه نفسانی او نشود.
و بایستی به طفل بیاموزند که شرافت به عقل و فضیلت به اخلاق نیکو و تقوی و ایمان است نه به مال و جاه و در برابر او از بچه‌های خوب با تربیت تعریف کنند و اگر عمل نیکی از وی دیدند از او تعریف کنند و وی را تشویق نمایند و اگر اندک عمل قبیحی از وی سر زد آن را در نظر او بزرگ نمایند و او را بترسانند،‌ لکن کاری نکنند که حیای بچه بریزد و به اعمال بد عادت کند و بایستی وی را طوری عادت دهند که به کمتر غذایی حتی نان خالی قناعت نماید و سرد و گرم روزگار را به وی بچشانند و طریق تربیت اطفال بسیار است مختصر کردیم.



تاريخ : ۱۳٩٥/۸/٥ | ۱:۳٤ ‎ق.ظ | نویسنده : هادی | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.